حافظ حافظه تاريخي ماست- به مناسبت روز ملي شعر و ادب

ادبيات هميشه مرا به خود خوانده است گويي گمشده اي را در خود نهان دارد.
امروز «روز ملي شعر و ادب» نام گرفته است. چنين نامگذاري قابل ستايش است اما با همه احترامي كه براي شاعر بزرگ و ارزشمند و شايسته تكريمي چون «شهريار» قائلم واقعاً نمي توانم هضم كنم كه چرا «روز ملي شعر و ادب» به نام او رقم خورده است!!!
اين مملكت شعراي بزرگ كم نداشته كه بي شك از متاخرين بزرگ آن استاد گرانقدر شهريار است اما وقتي صحبت از «روز ملي شعر و ادب» به ميان مي آيد، تعين شاعري كه نماد شعر و ادب ايراني باشد خيلي دشوار و ديرياب نيست. حافظ از ستون هاي فرهنگ ايراني است. قدر و منزلت حافظ را در فرهنگ ايراني با كه مي توان قياس كرد؟ مثل قرآن در خانه هر ايراني ديوان حافظ هم هست. حافظ حافظه تاريخي ما ايراني هاست. همچنين مولوي شاعري جهاني است. مثنوي اثري سترگ و ماندگار است. تا چند سال پيش مي گفتند اقتباس هاي مثنوي در آمريكا پرفروش است. كوئيلو كتاب پر فروش كيمياگر را بر اساس داستانكي از مثنوي نوشته است كه درياي داستان هاي درس آموز است. ادبا و عرفان شناساني در دنيا مولوي شناسند. آنرا قرآن فارسي ناميده اند و بزرگاني از ادب مملكت بر آن شرح ها نوشته اند.
اين بي سليقگي فقط در مورد روز ملي شعر و ادب صدق نمي كند. روز خبرنگار هم همين است. در مملكتي با اين سابقه پر فراز و نشيب از كاغذ اخبار تا كنون، آيا شهيد شدن يك خبرنگار در افغانستان به دست طالبان مناسبت مناسبي براي «روز خبرنگار» است؟ 
در اينكه روزهاي ملي از سوي جامعه مدني جدي گرفته نمي شود و دولتي برگزار مي شود، پيامي نهفته است كه بايد آنرا جدي گرفت؟

یک دیدگاه برای “حافظ حافظه تاريخي ماست- به مناسبت روز ملي شعر و ادب

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *