حافظ حافظه تاریخی ماست- به مناسبت روز ملی شعر و ادب

Date یکشنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۰

ادبیات همیشه مرا به خود خوانده است گویی گمشده ای را در خود نهان دارد.
امروز «روز ملی شعر و ادب» نام گرفته است. چنین نامگذاری قابل ستایش است اما با همه احترامی که برای شاعر بزرگ و ارزشمند و شایسته تکریمی چون «شهریار» قائلم واقعاً نمی توانم هضم کنم که چرا «روز ملی شعر و ادب» به نام او رقم خورده است!!!
این مملکت شعرای بزرگ کم نداشته که بی شک از متاخرین بزرگ آن استاد گرانقدر شهریار است اما وقتی صحبت از «روز ملی شعر و ادب» به میان می آید، تعین شاعری که نماد شعر و ادب ایرانی باشد خیلی دشوار و دیریاب نیست. حافظ از ستون های فرهنگ ایرانی است. قدر و منزلت حافظ را در فرهنگ ایرانی با که می توان قیاس کرد؟ مثل قرآن در خانه هر ایرانی دیوان حافظ هم هست. حافظ حافظه تاریخی ما ایرانی هاست. همچنین مولوی شاعری جهانی است. مثنوی اثری سترگ و ماندگار است. تا چند سال پیش می گفتند اقتباس های مثنوی در آمریکا پرفروش است. کوئیلو کتاب پر فروش کیمیاگر را بر اساس داستانکی از مثنوی نوشته است که دریای داستان های درس آموز است. ادبا و عرفان شناسانی در دنیا مولوی شناسند. آنرا قرآن فارسی نامیده اند و بزرگانی از ادب مملکت بر آن شرح ها نوشته اند.
این بی سلیقگی فقط در مورد روز ملی شعر و ادب صدق نمی کند. روز خبرنگار هم همین است. در مملکتی با این سابقه پر فراز و نشیب از کاغذ اخبار تا کنون، آیا شهید شدن یک خبرنگار در افغانستان به دست طالبان مناسبت مناسبی برای «روز خبرنگار» است؟ 
در اینکه روزهای ملی از سوی جامعه مدنی جدی گرفته نمی شود و دولتی برگزار می شود، پیامی نهفته است که باید آنرا جدی گرفت؟

یک پاسخ به “حافظ حافظه تاریخی ماست- به مناسبت روز ملی شعر و ادب”

  1. خاتم گفت:

    این تعبیر از استاد خرمشاهی ست: حافظ حافظه ماست

نظر دهید

XHTML: برچسب های مجاز: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>