بهانه ای برای نوشتن

از یک سو کارهای تو در تو آنهم در این فضا که از در و دیوار خبرهای بد می بارد، حس و حوصله نوشتن در وبلاگ را از آدم می گیرد و از دیگر سو اما مانده ام کدام خبر خاموش و نکته نگفته را بهانه کنم که خوب می دانم … هم آنچه همه می دانیم.
حالا که انگشتانم رقص کیبورد گرفته بگذار خبری خوب را بهانه گیرم. امروز، روزنامه تهران امروز یک هزارمین شماره اش را جشن گرفت.
در میان یادداشت های یادکردنی، نگاه جناب دکتر محمد رضا جمالی مدیر مسئول سابق این روزنامه جای تامل داشت که به مساله فقدان احزاب و اینکه باعث شده کار رسانه ای در وضعیت خاصی قرار داشته باشد اشاره کردند.
واقعیت این است که رسانه ها وقتی می توانند رسانه باشند که دانشگاه ها هم دانشگاه باشند، احزاب هم احزاب باشند، مسئولین هم در قبال مسئولیت شان «مسئول» باشند و …  ای کاش ارباب خرد و اصحاب قدرت نه به خاطر زار روزنامه نگاری بلکه برای جلوگیری از تجدید بحران های خسارت خیز سیاسی در مورد لزوم تحزب به تفاهم می رسیدند.
هر چیزی که سرجای خود باشد رسانه هم جایگاه خود می یابد. آن وقت است که روزنامه نگار شان و شخصیت می یابد و برای خودش و کارش ارزش قائل می شود. حالا اما از قلم خیلی ها که یادداشت می نویسند پیداست کتاب خوان نیستند و از خبر زدن برخی که به عمرشان خبرنویسی دکتر توکلی ندیده اند و … برخی تیترها، بعضی صفحه بندی ها … جداً من گاهی می مانم که مسئول و سردبیر مثلاً آفتاب یزد چه فکری کرده است؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *