دیده بانان بی صداـ در حاشیه جشنواره مطبوعات

جشنواره مطبوعات امسال برای من بسیار متفاوت، آموختنی و ثمربخش بود چرا که توانستم دو پرسشنامه ۶۰ سوالی را میان روزنامه نگاران توزیع کنم و در رابطه آن با روزنامه نگاران روزنامه های مختلف و نیز چند مدیر مسئول صحبت کنم. غرفه انتشارات ثانیه، محل درنگ و البته مجالی بود برای همنشینی با جناب دکتر توکلی و محمود سلطان آبادی عزیز. جناب ناصر بزرگمهر را که سالها دورادور خدمتشان ارادت داشتم، خوشبختانه در این روزها که تقریباً هر روز به جشنواره می رفتم ملاقات کردم. همینطور جناب میرزاخانی سردبیر محترم روزنامه دنیای اقتصاد و … همچنین از روزنامه های مختلف دوستان تازه ای یافتم و از گفتگوی با آنها به نکات جالبی رسیدم که انشالله به مرور و در قالب یادداشت و یا مقاله آنها را منعکس خواهم کرد.

چیزی در طبیعت حرفه روزنامه نگاری هست که آنرا متفاوت می کند. مثلاً روزنامه نگاری می گفت اگر به من حقوق بیشتر هم بدهند کارم و حتی روزنامه ام را تغییر نخواهم داد چون احساس می کنم کارم مهم است، در راستای عقیده ام است و اینجا من خودم هستم. اما این موضع همه و یا اکثر روزنامه نگاران نیست. برخی از روزنامه نگاران از حقوق های پایین خود گلایه می کردند و می گفتند روزنامه اینقدرها هم وضعش بد نیست ولی حقوق ما پایین است، کجا باید از حقوق ما در برابر مدیران روزنامه دفاع کند؟ برخی شان می گفتند یکی از مهمترین مسائل ما همین حقوق و دستمزد است و سیستم های پرداخت و امنیت شغلی. این موضوع ها کجا باید پیگیری شود؟

واقعاً جالب است، آنها که باید منعکس کننده صداها باشند، خود صدایی ندارند. آنها که باید از کشور دفاع کنند، نظامنامه ندارند. آنها که باید از مردم دفاع کنند، خانه ندارند.

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *