لطفاً خشم اباذری را درک کنید

Date سه شنبه ۲۵ آذر ۱۳۹۳

یادداشت من در روزنامه شهروند :

لطفاً خشم اباذری را درک کنید

سخنان تند و پر طعنه یوسف اباذری در مراسم پدیدار شناسی فرهنگی مرگ پاشایی در تالار ابن خلدون دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران واکنش های زیادی را برانگیخته است. برخی توهین های وی را برجسته کرده اند و برخی نظرگاه وی را به عنوان یک روشنفکر چپ فرانکفورتی آماج حملات خود قرار داده اند.
فارغ از نقد دلایل اقبال بیش از انتظار به آیین سوگ او که حالا پدیده پاشایی نام گرفته است، معتقدم خشم یوسف اباذری را باید درک کرد. این استاد صاحب نام جامعه شناسی بارها نشان داده که از آن دست اساتیدی نیست که در قاب دانشگاه باشند و در چارچوب نظم آکادمیک تحلیلی «قابل قبول» ارائه دهد.
او سخنانش را با اشاره به فیلم مستندی آغاز کرد که حدود یک ماه پیش از تلویزیون پخش شده است و در آن فقر شدید سیستان و بلوچستان تصویر شده است و یاداور شد که کسی از حضار که برای پاشایی جمع شده اند، از این فیلم چیزی نمی دانند. این شروع به گمانم یکی از دغدغه های اصلی او را نشان می دهد. سخنان اباذری نمایش یک خشم بود. اعتراض به اینکه در سیستان و از سیستان تا ایلام مردم با فقری فراگیر دست به گریبانند. اعتراض به مکانیسمی که ورزشکاران و هنرپیشه ها را به خاطر شهرت به کرسی قدرت می نشاند. همانطور که شاملو، فردوسی را بهانه می گرفت تا به سنت در ایران حمله کند؛ او پاشایی را بهانه گرفته تا خواب جوانانی را آشفته کند که نسبت به این مسائل بی تفاوتند. نسبت به مستندی تلویزیونی که فقر وحشتناک در سیستان را تصویر می کرد بی احساسند، اما برای خواننده مورد علاقه شان «تا ابد می سوزند» {از فیس بوک یکی از طرفداران پاشایی که اباذری به آن اشاره کرد}
تعجب نکنید که اباذری در واکنش به دانشجوی خشمگینی که سخنان او را توهین خوانده بود، گفت «‌از این توهین خوشحال است» چون او این توهین را تلنگری می داند به آنها که از فراق پاشایی می سوزند اما سوختن آنها که در مناطق محروم از فلاکت خودسوزی می کنند را نمی بینند. آنها که به حق خودشان برای روشن کردن شمع معترضند اما مردمی که از بیکاری و فلاکت مثل شمع می سوزند و از بین می روند را نمی بینند. برای اباذری حمله به سوگ پرشور پاشایی، بهانه ای بود برای حمله به همه رویه ها و اولویت سازی های به ظاهر صادق و این خشم ستودنی است.
بی شک این سخن اصلاً‌ به معنای موافقت با همه سخنان وی نیست. به نظرم این سخن که شور این مراسم کار حاکمیت است به منظور سیاست زدایی، تنها توهم روشنفکرانه است و ریشه اش را باید در نظرگاه خاص او که چپ است جستجو کرد. البته ایشان هم می گوید که این کار کسی نیست بلکه نتیجه «ساخت» حاکم است. همچنین به نظرم آنچه «این همانی شدن با متجاوز» می خواند، حداقل در این مورد، زیاده روی است … اما با همه انتقاداتی که هست، خشم او درک کردنی است.
بله، نباید برای جامعه متاسف بود که به جای بتهوون، پاپ امثال پاشایی گوش می دهد اما نیک می دانیم که به اندازه کافی دلیل برای انتقاد نسبت به وضعیت امروز جامعه ایرانی وجود دارد. اباذری از آن بی تفاوتی ها و این شور خشمگین است. لطفاً خشم اباذری را درک کنید.
سخنان دکتر اباذری
یادداشت من در صفحه آخر شهروند
دو نقد:

آرمان ذاکری
محمدرضا جلایی پور

هیچ پاسخ به “لطفاً خشم اباذری را درک کنید”

    نظر دهید

    XHTML: برچسب های مجاز: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>