روز بلوغ ایران مبارک

۲۲ بهمن روز بلوغ ایران ماست از طفولیت ناتوان سیستم سلطنتی به بلوغ جمهوریت که نشانه رشد است و متناسب با دنیای بزرگان عصر ما. عصری که در او هر چه لیبرال تر بزرگتر تا مظهر لیبرال که ابر زمانه ماست.

 

ما همیشه مغفول یک غرور کذایی هستیم که چند هزار سال قدمت داریم و چه تمدن عظیمی داشتیم و … اما در مختصات جهان امروز و عصر حاضر، ما نوجوانی تازه به بلوغ رسیده ایم. با یک دموکراسی به شدت خام و نوجوان. نمی دانم هنر نزد ایرانیان است و بس از کجا آمده. لابد در جایی از ان تاریخ طویل احمدی نژادی وجود داشته با دستاوردهایی که مردم را به این ذهنیت رسانه که لابد هنر تنها نزد ماست و بس.

 

آمریکا اگر پیشینه ای ندارد به بلندای تاریخ، همه تاریخش تاریخ تحول تمدن امروز است. از زمان برده داری تا امروز که نواده یک برده همسر رییس جمهور می شود. نشانه پختگی همین بس که به مکانیسمی مشخص و جا افتاده و مبتنی بر رای، یک نفر از هر اردوگاه کاندیدا می شود و فردای انتخابات هم کاندیدای شکست خورده می گوید خوشحالم که یک مرد شریف به کاخ سفید خواهد رفت. او رییس جمهور همه ماست و ما از او حمایت خواهیم کرد و رییس جمهوری که باید برود و رای فرد پیروز همه از انتقادات کوبنده به او بوده است می گوید این دموکراسی است و ما آمریکایی ها باید به دموکراسی خودمان افتخار کنیم.

 

نشانه خامی و نونهالی دموکراسی ما هم همین بس که در دوران مطرح شدن کاندیدا ها هیچ مکانیسمی وجود ندارد. یکی قهر است یکی بعدا می گوید، یکی باید مشورت کند، آن یکی منتظر حرف دیگری است. یکی می خواهد استخاره کند. یکی تمایل دارد اما تصمیم ندارد، یکی می گوید من مطمئنا حضور فعال در صحنه دارم اما معلوم نیست شرکت کنم. یکی می گوید احساس تکلیف کرده اما خودش تمایل ندارد. یکی می گوید خودش قصدی ندارد اما به اصرار نخبگان ممکن است پاسخ دهد. یکی می گوید من می آیم ولی اگر فلانی بیاید من نمی آیم. هیچ قاعده بازی وجود ندارد.

 

بعد از انتخابات هم اگر جناح الف رای بیاورد آن طرف می گوید انقلاب منحرف شد. دست عوامل داخلی استکبار در کار بود و … ای وای که مملکت افتاد دست یک مشت غربزده و خودباخته و منحرف فلان و بهمان

اگر جناح ب رای بیاورد، آن طرف می گوید رای عوام بود. از تریبون های مذهبی سوء استفاده کردند. کار سپاه و بسیج بود و … ای وای که مملکت افتاد دست یک مشت مستبد انحصارگرای فلان بهمان

این نشانه خامی و نوجوانی دموکراسی است که دو جناح که دو بال رشد نظامند هنوز قاعده بازی ندارند. پس به جای غرور کذایی از عظمت تمدن و تاریخ … هنوز باید تمرین دموکراسی کنیم که تازه نوجوانیم. این قصه سر دراز دارد و اما، این ها همه که گفتم، البته بی هیچ شبهه و تردید، ذره ای نمی کاهد از بزرگی و فرخندگی و سرورانگیزی آن بلوغ خجسته و تاریخی. روز بلوغ ایران مبارک.  

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *