شمایل تاریک خوابهای من

همدم روزهای سرد تعطیل «شمایل تاریک کاخ ها» بود. کتاب جدید آقای سناپور. نثر کارهایشان را دوست دارم. یک جورایی ناز است. خودمانی و سر راست. همینطور نگاهشان. البته نه همیشه. گاهی تحت تاثیر جو ناامید کننده حاکم برای پویایی اهل قلم و هنر دیدگاه نویسندگان در مورد خیلی چیزها مثل اداب و رسوم حالتی بدبینانه می یابد. کینه که نه ولی نگاه منفی شان به برخی چیزها در واقع نشانه اعتراضشان است به همان جو حاکم ناامید کننده و اینکه انها را یکی می گیرند. البته طبیعی است. حق دارند. اما نگاهشان گاهی خارج می شود از انصاف اگر بپذیرند. هر دو داستان آدم را درگیر می کند. داستان اول «آتش بندان» حکایت مردی زردشتی است که از فرانسه برمی گردد یزد. سفری است به پیشینه، به ریشه. برای من که یزدی هستم و حدود بیست سالی می شود دور از آن، جالب بود اما ای کاش وقتی از جنگ های…